حالا این وسطِ بازی کردن گفتم بد نیست یه سری به کمیکش هم بزنم. یادمه همون سالی که اومد (۲۰۱۳-۲۰۱۴) یه سایت فارسی داشت ترجمه‌ش می‌کرد و من خیلی دوستش داشتم. این همه سال حدسم این بود که صرفا تجربه‌ و سنِ کمم باعث شده بود دوستش داشته باشم.

ولی اشتباه بود؛ تجربه و سنِ کمم باعث شده بود نفهمم چه‌خبره. این کمیک با اختلاف بهترین Run از کمیک‌های DCـه که تا امروز خوندم. به طرز جالبی مشخصه به تام تیلور (به عنوان نفر اصلی creative) ذره‌ای اعتماد نبوده. حتی نسخه‌ی اصلی فرمت دیجیتال داره و توی طراحی هم واضحهه که خیلی جاها خواستن فقط کار رو ببندن. اما تو همین محدودیتِ و فرمتِ افتضاح (این نسبت تصویر به درد کمیک نمی‌خوره)‌ خیلی خوب کار کردن. یعنی اولین باره که شخصیت بتمن (که تازه شخصیت مکمله)‌ تک بعدی نیست و صرفا یک بخش از شخصیتشو نشون ندادن. همه‌ی شخصیت‌ها همونقدری در مورد دنیای اطرافشون گیجن که ما (مخاطب) هستیم. معلوم نیست داره چی می‌شه چون هیچ کسی نمی‌تونه تصمیم بگیره که چیکار باید بکنه. اخلاقیات به حدی شکسته می‌شن و قواعدشون بی‌معنا می‌شه که برای مخاطب جهت‌گیری ممکن نیست.