خودِ دنیا هم از نظر من جالبه. نه اینکه خلاقیتی داشته باشه، اتفاقا دقیقا نقطه‌ی مقابلشه؛ تقریبا هیچ خلاقیتی توی دنیاسازی وجود نداره. یک کار الهام گرفته از D&D کلاسیکه و تموم. نژادها همشون همون اصلی‌هان، تفاوتی هم با نوشته‌های ویکی پدیا ندارن.

چیزی که من تحسین کردم این بود که همون ساختار و هویت کلاسیک رو خیلی خوب کنار هم گذاشته. در اصل توی دنیاسازی نوآوری حرف اول رو نمی‌زنه (باور کنین نه من نه شما اسمِ خلاقانه‌ترین دنیاهای داستانی رو نشنیدیم)، پویا بودن تاثیر زیادی داره. این دنیا پویایی کافی داره، زندست و به نظر میاد هر چیزی یک دلیلی داره. اگه من یک اورکِ آدم‌خوارِ قصاب ببینم که پشتش یک کابین طراحی شده، دارم تصور می‌کنم توی اون چه خبره؟ اصلا این اورک گوشت از کجا اورده، چرا اینقدر راحت به نظر میاد و مشتری‌هاش چه کسایی هستن؟

بازی Knock on the Coffin Lid بهتر از همه تونسته اهمیت دنیاسازی رو بفهمه. همین هم باعث شد بعد از تموم کردن یک Run و تقریبا تموم کردن بازی (بیشتر نمی‌گم، اسپویله) باز هم چند ساعتی وقت بذارم و جاهایی که نرفته بودم رو بگردم، چون حس کردم چیزهای بیشتری برای ارائه داره. حدس می‌زنم که "نهایتا" هفتاد درصدشو دیده باشم، احتمالا این هفته باز هم براش وقت می‌ذارم که کامل چک کنم.

در کل پیشنهادش می‌کنم.