چیز دیگه‌ای که برام جالب بود هم اینه که Doom بالاخره توی این بازی یه داستان آبرومندانه داره. من ۱۷ چپتر از ۲۲ چپترِ بازی رو تموم کردم و حدس می‌زنم یه شب بیکار باشم تمومش کنم. داستانِ قبلی‌ها حتی به این نزدیک هم نمی‌شدن از لحاظ گیرایی و "درست" بودن. مثلا برای Doom Eternal من می‌دیدم که یکسری جاها داستان رو بردن یک سمت چون حس کردن باید یک مکانیک خاص رو توضیح بدن. اما اینجا کات سین‌ها بیشتر از ۲ دقیقه نمی‌شن، هر چیزی که نیازه توضیح می‌دن و توی همون میزان کم کل اطلاعاتی که (احتمالا خودشون داشتن)‌رو می‌گن. نه مثل قبلیاس که حس کنه باید همه چیز رو بگه و یه جایی داستان از کنترلش در بره، نه اونقدر گنگه که معنی نده.

سازنده‌ها داستان و دنیاسازی رو درست فهمیدن، اینقدری که من هایپ شدم برم کتاب‌های قدیمی Doom که دهه ۹۰ اومدن رو بخونم. میدونم قراره ناامیدم کنن.