چیزی که من ازش مطمئنم اینه که ما باز هم داریم وارد یک عصر "گاثیک" می‌شیم. ما هم دوباره سر اقتصاد، خونه، بدن، هویت و مهم‌تر از همه، مفهومِ انسان بودن، داریم پنیک می‌کنیم. گاثیک این دفعه قرار نیست مثل دهه‌ی هفتاد و هشتاد محدود بشه به هنر و احتمالا تاثیرات گسترده‌تری می‌ذاره. اینکه اینقدر فیلم گاثیک خوبِ Post Horror توی دهه‌ی اخیر اومده بی‌دلیل نیست، اینکه همین امسال دستکم ۴ تا فیلم/سریال گاثیک مهم داشتیم هم اصلا اتفاقی نیست.

احتمالا یه جایی این وسط قراره اقتباس از "جزیره‌ی دکتر مورو" هم داشته باشیم. حدس می‌زنم هالیوود از بار قبلی (سال ۱۹۹۶) که اقتباسی از روی این کتاب ساختن تروما داشته باشه، من یادم نیست ساخت هیچ فیلمی نصف این پدر سازنده‌ها رو در اورده باشه (توی یوتیوب سرچ کنین، خیلی خوب مستند شده). اما تهش یک جایی، یک کارگردانِ گردن کلفت می‌گه باید این فیلم ساخته بشه چون قطعا دستِ اقتباس کننده خیلی بازه توی تولیدش. مفهومِ نوشته‌های ولز نه تنها ضعیف نشده، بلکه به شدت قابل درک و منطقی هم هستن.