خبرهای دیروز گفتن که پارامونت تصمیم گرفته سیمِ MTV رو از برق بکشه و بخش‌های مربوط به موزیک ویدیو از ۳۱ دسامبر غیرفعال می‌شن، چون مشخصا با وجود تیک‌تاک و یوتیوب اون توجهی که MTV داشت کمتر شده و ما به طور کلی از دوران موزیک ویدیوها گذر کردیم.

راستش این خبر توی سطحِ شخصی بهم ضربه زد. یکسری از اولین خاطراتی که از موزیک ویدیوها دارم برمی‌گرده به شبکه‌ی MTV که دزدکی روی ماهواره می‌دیدم (بعضی از موزیک ویدیوها برای اون سن من مناسب نبودن، مشخصا خانواده خوشحال نمی‌شدن) و بعدتر گوش کردن به MTV Unplugged هایی که تاثیر زیادی روی موسیقی (به طور کلی) و سلیقه‌م (به طور غیرکلی/شخصی) داشتن.

اما این چیزی نیست که می‌خوام امشب در موردش صحبت کنم، یه سری به ردیت و توییتر بزنین، می‌تونین خاطراتِ مردم رو بخونین و مال من چندان متفاوت نیستن. من می‌خوام امشب در مورد تاثیرِ MTV روی سینما صحبت کنم، چیزی که خیلی نادیده گرفته می‌شه و من همیشه گفتم به جز جنگ‌های جهانی، من هیچ چیزی رو خارج از سینما نمی‌شناسم که اینقدر روی زبانِ روایت و ساختار فیلم‌ها تاثیر گذاشته باشه.