«کلمات پرکننده»
«کلمات پرکننده» (Filler Words) کلماتی‌اند که در خلال سخن گفتن از آن‌ها استفاده می‌کنیم بی‌آنکه ذاتاً ارزش معنایی داشته باشند. ما از این کلمات برای وقفه انداختن در پیوند و بیان مطالب بهره می‌گیریم. بعضی از «کلمات پرکننده» عمومیت دارند و برخی از آن‌ها را می‌توان به‌نوعی «تکیه‌کلام» افراد خاص دانست. حتی بعضی از اصوات که به وقفه انداختن در کلام کمک می‌کنند، مثل «آ» و «م» کشیده، در همین رسته‌اند. مثلاً، لابد شنیده‌اید که برخی بین حرف‌هایشان مدام می‌گویند «عرضم به حضور شما که» یا «آقایی که شما باشی» یا «می‌دونی» یا «عرض می‌کردم» یا «این‌جوریه که» یا «چطور بگم»، و ده‌ها مثال دیگر.
👈 هر چه کمتر از «کلمات پرکننده» استفاده کنیم، سخنور قهارتری به نظر می‌آییم و انسجام فکر و کلاممان را بیشتر به رخ می‌کشیم.
روزنامه‌نگارها یا کسانی که گفته‌های شفاهی را مکتوب می‌کنند، نیز ویراستارانی که با چنین متونی سروکار دارند، باید حواسشان به زدودن «کلمات پرکننده» از متن پیاده‌شده باشد.
نکته‌ی مهم این است که نباید «کلمات پرکننده» را با «نقش‌نماهای کلامی» (Discourse Markers) اشتباه گرفت. «نقش‌نمای کلامی» نشان‌دهنده‌ی پیوند معنایی بین اجزای جمله است. در فارسی، کلمات و عباراتی مثل «بنابراین» و «پس» و «بسیار خوب» و «با‌این‌حال» و مانند آن‌ها «نقش‌نمای کلامی» هستند، نه «کلمه‌ی پرکننده».
۱۵ شهریور ۱۴۰۵
حسین جاوید
@Virastaar
Post #2568
4.18K
- 👍 80
- ❤ 25
- 👌 11