‌ㅤ ִ࣭‌ℬ۠᪾𝝰࣭࣪͟𝗋 𝖽࣭̣𝖾 𝗅᪾𝖺 𝐍۪𝗈ْ᪾𝖼ⴙ᪾𝖾 𝓒𝖺᪾𝗋۠𝗆۪𝖾𝗌᪾í

https://t.me/viaxdr3am

کاراگاه

- @viaxdr3am

𝓦𝓸𝓻𝓭𝓼 : هیجان، پرتنش، مرموز

لبخند مرموزش، مو را به تنم راست می‌کرد. هیجان تُندی را به زیرپوستم تزریق می‌کرد؛ انگار می‌توانستم صدای جلز و ولز سوختنِ تنم را احساس کنم.

هرجا که پا می‌گذاشت، فضای پرتنشی می‌ساخت که حتی اگر می‌خواستی از آن فرار کنی، مانند دام فریبنده‌ای تو را جذب می‌کرد.

انگشتش را زیر چانه‌ام می‌گذارد.

سرم را بالا می‌آورد و مستقیم به چشم‌هایم خیره می‌شود؛ لب‌‌هایش از هم فاصله می‌گیرند. احساس می‌کنم که می‌تواند ذهنم را بخواند‌. با نیشخند کمرنگی، سرش را عقب‌تر می‌برد و زبانش را روی لب‌هایش می‌کشد.

کاش می‌توانستم بگویم نگاهم نکن.
نگاهت مرا می‌بلعد.
ریزریزِ وجودم را آب می‌کنی؛ لمسم نکن.

خلافِ تک‌تک چیز‌هایی که در ذهنم مرور می‌کردم را انجام می‌داد. با نگاهش سر تا پایم را برانداز می‌کرد و با لمسش رعشه‌ای بر تنم می‌انداخت که تا مدت‌ها جای لمسش روی پوستم، گزگز می‌کرد.

روزی از او پرسیدم:
«چرا همیشه انقدر بی‌هدف بهم نزدیک می‌شی؟»

سنگین پلک زد.

گوشهٔ لب‌هایش به آرامی کشیده شدند. خم شد و لب‌هایش را درست به لالهٔ گوشم چسباند؛ می‌توانستم تعدادِ برخورد نفس‌های داغش به پوست سرخ‌شده‌ام را بشمارم.

«کدوم شکارچی‌ای رو دیدی که بی‌هدف به طعمهٔ مورد علاقه‌اش نزدیک شه؟»

زبانم بند آمده بود.
نمی‌توانستم از چنگش فرار کنم.
و همان‌جا بود که فهمیدم،
تمامِ دنیایم در برابر او به زانو در آمده است.

می‌گفتند آن شب، وقتی ماه برای اولین بار در برابر خورشید ایستاد، کودکی به دنیا آمد که روی صورتش نشانی شبیه همان کسوف داشت. لکه‌ای تیره کنار چشمش، مانند سایه‌ی ماه روی خورشید، از کودکی با او همراه بود.
مردم شهر آن را نشانه‌ی بدی می‌دانستند. می‌گفتند دختری که با تصویر تاریکی روی پوستش متولد شود، نمی‌تواند برای کسی خوبی بیاورد. مادران، کودکانشان را از او دور می‌کردند و پیرمردها زیر لب دعا می‌خواندند وقتی از کنارشان عبور می‌کرد.
اما دختر هیچ‌وقت نفهمید چرا چیزی که بخشی از وجود او بود، برای دیگران ترسناک به نظر می‌رسید. او با همان صورت متولد شده بود؛ همان‌طور که بعضی گل‌ها با خار متولد می‌شوند.
اما شاید حق داشتند. شاید واقعاً چیزی درون او تغییر کرده بود. شاید آن سایه فقط روی پوستش نبود؛ شاید آرام‌آرام به قلبش هم راه پیدا کرده بود.
اما آیا باعثش تاریکی مردم بودند، یا تاریکی خورشید؟
نمی‌شد تقصیر را گردن یک چیز انداخت.
ماه روی پوستش تاریکی انداخت و مردم شهر زخمی عمیق بر آن زدند.
هرچه بزرگتر شد، دختر دیگر تلاش نمی‌کرد سایه‌ی روی صورتش را پنهان کند. دیگر آینه برایش یادآور حرف‌های مردم نبود؛ فقط تصویری از کسی بود که از تمام آن روزها عبور کرده بود.
لکه‌ی ماه، روی قلبش بزرگتر از پوستش بود. او دیگر خودش هم جزوی از تاریکی شده بود.
روزی که دوباره کسوفی در آسمان رخ داد، مردم شهر از ترس به خانه‌هایشان پناه بردند. اما دختر بیرون ایستاد و به آسمان نگاه کرد. برای اولین بار، از چیزی که سال‌ها نفرین می‌دانستند، نترسید.
ماه هیچ‌وقت قصد نداشت خورشید را نابود کند، فقط برای لحظه‌ای میان نور و جهان ایستاده بود تا چیزی را نشان دهد که در روزهای عادی دیده نمی‌شد. تا چیزی درون دختر تغییر دهد، چیزی را دگرگون کند.
دگرگونی با تاریکی بود یا تولد دوباره از نور می‌آمد؟ دیگر اهمیت نداشت، اما حالا که بالاخره لکه‌ی سیاه از قلبش پاک شده بود، دیگر جایی در این دنیا نداشت.
کسوف هم به دختر جان بخشید، و هم در برکه‌ی تاریک جانش را گرفت.