•| من جنگجویی زخم‌خورده از هزار میدانم اما هیچ تیغی مرا از پای درنیاورد

مگر دلتنگی تو...

شمشیر می‌زدم تنها به امید روزی که
زره از تن بگشایم و در امان نگاهت بیاسایم

اما این راه دور بود

و تنهایی دلم بی‌رحم‌تر از تمام دشمنانم

آن‌گاه که دیگر تاب این غم را نیاوردم
دل عاشقم را از میانه‌ی میدان برداشتـم
و دخیل بستم به حریمی که

مرحم دل‌های غریب است

من بغض دلتنگی‌ات را با خود کشاندم
به آستان شاه خراسان
تا ضمانت رسیدن به تو را
از دستان مهربانش بگیرم |•

نیر _ ا / ۱۹:۳۸