📌به گزارش خبرنگار مهر، دکتر«محمود امیدسالار»، شاهنامه پژوه برجسته و بازنشسته کتابخانه دانشگاه کالیفرنیا، در نشست «مؤسسه میراث مکتوب» به مناسبت روز شعر و ادب فارسی و بزرگداشت شهریار، ادعاهای نادرست درباره «قوم فارس» را رد کرد و زبان فارسی را زبان ادبی ساخته نخبگان همه اقوام ایران دانست.

به نوشتهٔ «اکبر ایرانی»، دکتر محمود امیدسالار در ایران دوستی و عشق به شاهنامه و زبان فارسی کم‌مانند است. او بازنشسته رشته کتابداریِ کتابخانه دانشگاه کالیفرنیاست. برخی از مقالات او در نشریات میراث مکتوب منتشر شده است.
او یکی از پنج شاهنامه پژوه برجسته ایرانی حال حاضر است و جلد هفتم شاهنامه خالقی مطلق را به نحو احسن تحقیق و تصحیح کرده است. در نشست روز شعر و ادب پارسی و بزرگداشت شهریار، با ظرافت تمام از زبان ملی و رسمی ایرانیان، با استناد به منابع متعدد، سخن گفت.

محمود امیدسالار:

💢تعارضی که به بهانه اختلاف زبان میان قوم موهوم فارس و دیگر اقوام ایرانی، و میان زبان فارسی با دیگر زبانهای شایع در ایران برپا کردند، یک وسیله ای است برای نیل به هدف شوم تجزیه ایران و لاغیر.

💢زبان فارسی به مثابه زبان ملی ایرانی خصوصیاتی دارد. مهمترینش این است که برخلاف هر زبان ملی اروپایی که بعد از ابداع ملل اروپایی ساخته شدند، فارسی از قدیم الایام به مقام یک زبان بین المللی رسیده بود و به مقام یک زبان ادبی خیلی شایع هم رسیده بود؛ و این نه با حمایت یک دولت خاص، بلکه به یک صورت طبیعی و به صورت تدریجی صورت گرفته بود. حتی در انقلاب مشروطه، کسانی که قانون اساسی ایران را نوشتنند، با اینکه زبان مادری بعضیشان فارسی نبود، نیازی به ذکر اینکه فارسی زبان رسمیه دولت ایران است ندیدند؛ انگار فارسی بودن زبان رسمی ایران برای مؤلفان قانون اساسی از بدیهیات به شمار می رفت.

💢دو نکتهٔ مهمی که طرفداران برکشیدن زبان‌های محلی بهشان توجه ندارند، این است که: اول، در میان زبانهای شایع در ایران، به قول استاد شفیعی کدکنی، تنها زبان فارسی است که می تواند با شکسپیر کشتی بگیرد؛ یعنی هیچ کدام از زبانهای محلی شایع در ایران ادبیاتی ندارند که بتوانند با ادبیات جهانی رقابت کنند. ادبیات دارند، در آن حد نیست. در حالی که خیام و مولانا و سعدی و حافظ و فردوسی -که زبان مادریشان الزاماً شبیه به فارسی ادبی نبوده و لابد به یکی از لهجه های زمان خودشان صحبت می کردند — آثاری خلق کردند که بدون هیچ پشتیبانی از طرف یک دولت مقتدر ایرانی، سالهاست که جزء میراث ادبیات جهانی محسوب می شود.
دوّم، به فرض اینکه بخواهیم ترکی یا گیلکی یا کردی و بلوچی را در عرض زبان فارسی ادبی به زبان ملی تبدیل کنیم، و فرض کنیم که این استانها هر کدام یک کشور شدند و حالا میخواهند زبان ملی داشته باشند، سؤال این است که چون کردیِ ترکیه، گیلکی و بلوچی انواع مختلف دارند — اگر شما یک دیکشنری زبانشناسی بردارید — کدام انواعش را میخواهید انتخاب کنید به عنوان زبان ملی؟ مثلاً کدام کردی؛ کردستان؟ کدام ترکی؛ ترکی تبریزی، ترکی قشقایی، ترکی ترکمنی؟ اگر یکی اش را انتخاب کنید، اون دیگران می گویند شما دارید ما را به حاشیه میرونید و دارید یک تبعیض قائل میشوید. یا کدام بلوچی؛ بلوچی سراوانی یا مکرانی یا چه؟

💢ساده انگاری و بی توجهی به نقشه های شوم بیگانه ها که در پشت یک نقاب از دموکراسی طلبی و مساوات جویی پنهان شده، در شرایطی که موجودیت و تمامیت ارضی کشور عزیز ما مورد حملات بیرحمانه دشمنان این آب و خاک قرار دارد، بلاهت نیست؛ چیزی ورای بلاهت و ساده لوحی است»!

💠متن کامل این گزارش را در «خبرگزاری مهر» بخوانید.

💠فایل تصویری سخنان «محمود امیدسالار»:

https://t.me/vatanyolii/4451


@vatanyolii