بنده‌ی من تنهایت گذاشتن؟

امام هادی علیه السلام در بالین بیماری که می‌گریست و از مردن می‌ترسید، فرمود:

یا عَبدَالله! تَخافُ مِنَ‌المَوتِ لاَنَّکَ لا تَعْرِفُهُ؛
ای بنده خدا! از آن جهت از مرگ می‌ترسی که آن را نمی‌شناسی.
معانی الاخبار، ص ۲۹۰
---
ترس از مرگ، برای گنهکاران از آن جهت است که نسبت به کیفرهای الهی به خاطر نافرمانی هاشان می‌ترسند. در مقابل، بندگان فرمانبردار، ترس و نگرانی ندارند.
---
حضرت از او پرسید:
وقتی بدنت چرک و کثیف میشود و از چرک و آلودگی بسیار ناراحتی و در بدن، زخم و جراحت هم داری و می دانی که حمام رفتن و شستشوی آنها، همه ی این آلودگیها و چرکها را از بین می برد، دوست نداری به حمام بروی و خود را بشویی؟ یا این که می خواهی به همان حال در چرک و کثافت بمانی؟

گفت: ای پسر پیامبر، دوست دارم.

حضرت فرمود:
مرگ، مثل همان حمّام است و آخرین چیزی است که گناهانت را می‌شوید و تو را از بدیها و سیّئات، ‌تمیز و پاک می‌کند. وقتی وارد آن شدی و از آن گذشتی، از هر غم و غصّه و رنجی نجات می‌یابی و به شادمانی و خرسندی می‌رسی.

آن مرد، آرام گرفت و تسلیم شد و نشاط یافت و چشمهایش را بست و جان داد. (معانی الاخبار، ص ۲۹۰)

@varesoon