عزیزی میان ما بود که هر وقت در سردرگمی و ناچاری مشکلی می‌ماندیم آرام می‌گفت:
«شک ندارم، یکی از نام‌های خدا را فراموش کرده‌اید.»
راست می‌گفت
کسی که دلش را به اسماءالله گره زده باشد
امیدش آسان رنگ نمی‌بازد و ریسمان توکلش را به این زودی رها نمی‌کند.
پس هرگاه دلت بی‌قرار شد
هرگاه دستت از گشودن گره‌های زندگی کوتاه ماند
چشم‌هایت را ببند و او را بخوان؛
با نامی که در آن لحظه، پناه جانت می‌شود.
اسماءالله را فقط حفظ نکن؛
معنایشان را بفهم در زندگی‌ات بشناس و با آن‌ها خدا را بخوان.
شک نکن روزی در یک بن‌بست
نامی را به یاد می‌آوری که تمام آنچه از آن می‌ترسیدی
در برابر آن نام کوچک میشود...