آنچه بیش از هر چیز در ایمان دوست دارم، رحمتِ پنهانِ آن است، شاید همین ثمره واقعی قلب باشد.
ایمان، پیش از آنکه درمان باشد سپر است؛ تو را از بسیاری لغزش‌ها حفظ می‌کند، در روزگاری که فتنه‌ها از هر سو قد می‌کشند و دنیا با هزار رنگ و نیرنگ، دل را به سوی خود می‌خواند.
اما اگر روزی از پس همه‌ی این مراقبت‌ها هم لغزیدی قصه به پایان نمی‌رسد.
ایمان، فقط هنر نگه‌داشتن ندارد، هنر بازگرداندن هم دارد.
درهای رحمت را نمی‌بندد.
دستت را رها نمی‌کند.
برای دل شکسته راهِ بازگشت می‌گذارد؛ با استغفاری در دلِ سحر، با رکعتی نماز، با روزه‌ای در ایامی خاص، با اشکی که از پشیمانی بر گونه می‌نشیند.
چه خدای مهربانی... پیش از آنکه ما به درمان زخم‌هایمان فکر کنیم، مرهمِ آن را در شریعتش قرار داده است.
او بهتر از همه می‌دانست ما به نگهبانی همیشگی و بعد آن برای افتادن‌هایمان به راه برخواستن نیازمندیم.

#یادآوری