اعتماد می‌کنی... و در هر تنگنا، یکی از نام‌هایش را صدا می‌زنی. دل، آرام‌آرام گرم می‌شود؛ به هر بار لباسِ توکلی که با نخِ دعا بر آشیانهٔ قلبت می‌پوشانی.
آن‌وقت می‌فهمی امید، همان گرمایی‌ست که خدا پیش از رسیدنِ گشایش، در دلِ بندگانش می‌نشاند.