امروز در دورهمی دوستانمان از آیه
(الرجال قوامون علی النساء) حرف می‌زدیم و
بحث کج فهمی‌های که گاهی از این آیه میشود.
هم در مورد گاها سوءاستفاده‌های مرد از این وازه، هم فراموشی زنان از جایگاه و نقش مهم همسرانشان در زندگی.
دوستان از زندگی‌های خود مثال‌های درخوری ذکر کردند که چقدر این موضوع دارای اهمیت است؛ وجود همسری راهنما و لایق در زندگی زناشویی که افسار زندگی را بدست بگیرد.
همه معترف بودند در مواردی که با همسر خود در مورد مسئله‌ای مشورت کرده‌اند خروجی بهتری داشته‌اند.
طبیعتاً وقتی که مسئله‌ای را از دیدگاه جنس دیگری سبک سنگین کنی که فیلترهای امنیت عمیق‌تری دارد و مسائل را از دریچه منطق می‌نگرد، اهمیت این آیه درک خواهد شد.
یکی از دوستان به نقل از استادش مثالی زیبا ذکر کرد.
گفت: که این آیه مثالی شبیه گلِ پیچکِ نیلوفر است.
این گل هر چند زیبا و ظریف هم باشد باز جهت زیستن و دیده‌شدن نیازمند ستونی است که برآن تیکه کرده، رشد کند و بالا رود.
در این حالت گل‌هایش باز شده و ارزشمند است.
در غیر این صورت زیر دست و پا چند صباحی فقط میماند، چه‌بسا در صورت کمبود آفتاب سریع خشک شود.
آن ستون به منزله‌‌ی مرد است برای شکوفایِ جسم و روح ظریفِ نیلوفرانه یک زن.
اما فراموش نکنیم، نه هر مردی...
مردانی هستند که این آیه را همچون پتکی بر سر زنان خود می‌کوبند و معتقدند که آیه فقط جهت اعمال یک کلمه در زندگیست؛ سمع وطاعه و لا‌غیر.
مردان امت باید حدود سمع و طاعه را بشناسند و زنان امت نیز سمع و طاعه را به معنای بردگی تفسیر نکنند.
متاسفانه امروز واژه (قوام) و (قواریر)
در غریبانه‌ترین حالت ممکن خود معنا میشوند.
نه هر جنس این صفت خود را شناخته و نه حق یکدیگر را ادا میکنند.
مومن باشیم...
#روزنوشت
Post #2185
1.52K