چند روزی هست که آشوب است.
منی که خوب او را می‌شناسم تشخیص این حال غریبش برایم سخت نیست.
شِکوه می‌کند از رفیقان نااهل و ناراست سخن.
خوب به یاد دارم روزی که به من گفت: قرار نیست تمام دوستانت اهل دین باشند درستکار باشند کافیست.
آن روز از حرفش عجیب ترس به جانم افتاد خواستم برایش بگویم که امنیتِ رفیق و همراه در ایمان است وبس، اما چنان مصمم و قاطع همیشه حرف میزند که بی‌خیالش شدم.
جالب است دیروز ازهمان دوستی که روزی برایم از خوبی‌هایش درعالم رفاقتشان تعریف میکرد، دلش پر بود.
اعتراف کرد که ایمان حامل امنیتِ انسان‌هاست غیر این حرفهایشان شعاری بیش نیست به وقت عملِ.

توصیه قرآن برایمان در روابط را شنیده‌ایی؟!

با صادقان باشید...
نه آن صداقتی که هر دو هم نظر باشیم در سفیدیِ ماست، بلکه در آنچه به آن باور دارد صادق است، خصوصاً با خودش.
آنکه در درونش به صلح نرسیده، بی‌شک تو را از جدلش امانی نیست.

باورکن ایمان اگر در پسِ دوستی‌ها باشد، راه هم اگر پرخطر و دشمن در تعقیب، همسفر غارت میشود و آن یکی در جایت می‌خوابد.

غیر این اگر باشند حرف آخرت برایشان این است:

يَا وَيْلَتَىٰ لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيلًا
واى بر من، اى كاش فلانى را دوست نمی‌گرفتم.
فرقان 28

🖊ورده