می‌گن خونه قلمروِ زنه.
من خیلی از همین زن‌ها رو می‌شناسم که برای یه کلاس مفید، یه مطالعه ساده یا حفظ قرآن باید باج بدهند.
می‌شناسم خواهر‌های که در شب و روز، مرور حفظ‌شان حینِ مشغولیتشان به بشور و بساب و پخت و پز و کارهای تمام نشدنی منزل و سر کردن با بچه‌های عجول امروزی است، باز به بی‌کاری و علافی محکوم میشن‌.
چند روز پیش در دورهمی دوستانه‌یمان، یکی از دوستانم دفترش را به اون یکی دوستم داد که مطالبی را قبلا نوشته بود ازش کپی کنه، گفت ببین این مطالب یا قبل از نماز صبح نوشته شده یا بعد از آن چون فقط این ساعتها وقت داشتم که همسر و بچه‌م خواب باشن زیر نور گوشی نوشتم واسه همین ممکنه زیاد خوانا نباشه.
راستش اون لحظه دلم خواست اون دفتر را ببوسم به حرمتِ با ارزشیش.

زیادن و زیاد می‌شناسم خواهران و زنانی که به زحمت و به زور در تلاش‌اند که خود را از ارکیه جهلی که بر جامعه حاکمه پایین بکشند و در پیِ یادگیری علم‌اند، تنها بدون همراه و نیمه شب‌ها دزدکی در حال علم اندوزیند‌ که شاید از زبان‌ها در امان باشند‌ آن هم زبان عزیزانشان در قلمرویشان!!!