در مقابل هر اعتراضی که می‌شنوم همیشه یاد او با آن حرف مشهورش در ذهنم تداعی میشود.
شاید برای ما حرف، اما واقعاً آن جمله برای او باوری عمیق شده بود.
عزیزی بود در جمعِ دوستان ما هر بار کسی شکایت یا واکنش منفی نشان می‌داد، در مقابل هر ابتلای بزرگ گرفته تا رنجشش از گرمایِ یک ظهر تابستانی، میگفت: اینجا که بهشت نیست عزیزِ من...
قدرت‌و‌معنای عمیق این حرف غیر از سکوت چاره‌ای برای ما باقی نمی‌گذاشت.
این روزها با نبود او، باز این جمله رمزی است که بین ما به یادگار مانده، که اگر در صبرانه‌هایمان شکافی ایجاد شود سریع با آن پینه‌اش کنیم که ردِ خستگی جا نماند.
این جمله سدی محکم است و به نفس اجازه گله‌گی‌های بی‌حاصل را نمی‌دهد که نکند سیلاب ناشکری، کلبه امیدوتلاشمان را نابود کند.
چه خوب است که کسی باشد زودبه‌زود در این کم‌طاقتی‌های ما یادت آورد:
این بی‌قراری دیگر چیست
اینجا که بهشت نیست عزیزِ من...
🖊ورده
Post #1408
1.3K