ایمان، امنیت فکریِ عجیبی به دنبال دارد.
در پسِ هر پیش آمدی خصوصاً ناگواری‌های زندگی؛ همان‌های که چنبره می‌زنند به قلب و همچون دزدی کارکشته آرامشش را می‌قاپند، برخورد‌ها متفاوت است.
فرقِ مومن در این مواقع خوب به چشم می‌خورد، او که با نَفَسی عمیق ایمانش را احیاء میکند و خوب می‌داند سختی‌های دنیا هر اندازه غول‌پیکر و سخت‌جان هم باشند باز عاقبتی غیر از فنا ندارند.
مومن می‌داند آنچه در دنیاست گذراست اما اثرش ماندنی و آمدنی، کافیست تشخیص دهد کجا صبر بکارد کجا شکر!
این ذهنیت و باور گذرا بودن دنیا آرامش عجیبی برای قلب‌های مضطرب به ارمغان می‌آورد و باعث میشود، همانند انسانی عادی خود را نبازد و راحت‌تر از سختی‌های زندگی گذر کند؛ چراکه مومن می‌داند سفر او مقصد دیگری دارد؛ مقصدی به سوی ابدیت...
فکر معاد یا درست‌تر بگویم بهشت اندیشی معنایِ عجیبی می‌دهد به چگونه گذر کردن‌های ما.
باید این گذرا بودن را باور کنی و مطمئن شوی به آمدنِ آن روز؛ چرا که هر چیز آمدنی نزدیک است هر چند نفس بذر تردیدِ دوری را در دلت بکارد.
بهشت با ارزش است و هر چیز با ارزشی با شناختش مشخص میشود، بشناسش و مهم‌تر از آن راه‌های منتهی به آن را.
بعد از این شناخت تا رسیدن فقط صبوری کردن است و بس.
🖊ورده
Post #1404
1.13K