🤔 اگر دوستت همان اشتباهی را میکرد که تو کردی، با او چطور حرف میزدی؟
احتمالا نمیگفتی: «چقدر بیعرضهای! همیشه خراب میکنی.»
😔 اما خیلی وقتها همین لحن را با خودمان داریم.
در روانشناسی مفهومی وجود دارد به نام خود شفقتی (Self-Compassion)؛ یعنی وقتی با شکست، اشتباه، ناکامی یا یک دوره سخت روبهرو میشویم، بهجای سرزنش و تحقیر خود، با خودمان به شکلی حمایتگر و واقعبینانه برخورد کنیم. ❤️
خود شفقتی در مدل علمی کریستین نف، سه بخش اصلی دارد:
🔸 مهربانی با خود:
بهجای حملهکردن به خود، با خودمان با همان درکی رفتار کنیم که با یک دوست در شرایط مشابه داریم.
🔸 انسانیت مشترک:
یادمان باشد اشتباه، شکست، رنج و احساس ناکافیبودن فقط تجربه ما نیست؛ بخشی از تجربه انسانی است. 🌍
🔸 ذهنآگاهی:
احساس ناخوشایندمان را ببینیم و بپذیریم، بدون اینکه در آن غرق شویم یا آن را به یک نتیجه کلی درباره خودمان تبدیل کنیم. 🧘♀️
مثلاً:
❌ «من شکست خوردم، پس آدم شکستخوردهای هستم.»
در مقابل:
✅ «این اتفاق برایم سخت بود و از نتیجهاش راضی نیستم؛ اما میتوانم ببینم چه چیزی از آن یاد میگیرم.»
نکته مهم این است که خود شفقتی به معنای توجیه اشتباه یا پایین آوردن استانداردها نیست.
اتفاقا میتواند به ما کمک کند بدون گرفتار شدن در چرخه شرم و خودسرزنشگری، مسئولیت اشتباهاتمان را بپذیریم و برای تغییرشان اقدام کنیم. 💪
شاید خود شفقتی یعنی یاد بگیریم:
با خودمان همانقدر انسانی رفتار کنیم که انتظار داریم دیگران با ما رفتار کنند. 🕊️
حالا یک سوال برای خودت:
آخرین باری که اشتباه کردی، بیشتر شبیه یک دوست با خودت رفتار کردی یا شبیه یک منتقد؟ 🤔
@varaaa_1
Post #360
76
- ❤ 10
- ⚡ 1
- 🕊 1