روزی که علم، معجزه را به واقعیت تبدیل کرد!

در زمستان سال ۱۹۲۲، بخش کودکان مبتلا به دیابت در بیمارستان عمومی تورنتو، جایی آکنده از ناامیدی خاموش بود. بیش از ۵۰ تخت در امتداد سالن طولانی قرار داشت و روی هر کدام، کودکی مبتلا به دیابت نوع ۱ بستری بود.

یک صبح ژانویه، گروه کوچکی از پژوهشگران با شیشه‌هایی حاوی مایعی شفاف و تازه خالص‌شده وارد بخش شدند. فردریک بنتینگ، چارلز بست، جیمز کولیپ و همکارانشان، سال قبل را در آزمایشگاهی کوچک در دانشگاه تورنتو صرف استخراج و خالص‌سازی یک هورمون کرده بودند. آن‌ها نامش را انسولین گذاشتند.

آن‌ها از تختی به تخت دیگر رفتند. هیچ‌کس با اطمینان نمی‌دانست که آیا این ماده در انسان مؤثر خواهد بود یا نه؛ آزمایش‌ها روی حیوانات امیدوارکننده بود، اما اکنون لحظه تعیین‌کننده فرا رسیده بود.

وقتی به آخرین کودک بیهوش رسیدند و تزریق را انجام دادند، در انتهای دیگر بخش اتفاقی شگفت‌انگیز رخ داد. نخستین کودکی که انسولین دریافت کرده بود — لئونارد تامپسون ۱۴ ساله — تکانی خورد، چشمانش را باز کرد و با سردرگمی اطرافش را نگاه کرد. چند دقیقه بعد کودک دیگری نشست، سپس یکی دیگر. یکی پس از دیگری، کودکان شروع به بیدار شدن کردند؛ رنگ به چهره‌هایشان بازمی‌گشت و آب، غذا و مادرانشان را می‌خواستند.

اتاقی که تا چند لحظه قبل سنگینی اندوه بر آن حاکم بود، ناگهان از صدای حیرت، خنده و گریه والدینی پر شد که نمی‌توانستند آنچه را می‌دیدند باور کنند. زندگی دوباره در حال بازگشت بود.

در همان سال، بنتینگ، بست و کولیپ تصمیم گرفتند حق ثبت اختراع انسولین را در ازای هر نفر یک دلار به دانشگاه تورنتو واگذار کنند.

آن‌ها حاضر نشدند از کشف خود سود ببرند و گفتند این کشف متعلق به تمام کودکانی در سراسر جهان است که در غیر این صورت، با همان تخت‌ها و همان سرنوشت روبه‌رو می‌شدند.


_فهیم طب_


@utmeds