این روزها زیاد می‌شنویم: «یار خوب، تمام ماجراست.»
اما واقعاً این‌طور نیست.
رابطه‌ی عاطفی سالم می‌تونه بخش مهمی از رضایت از زندگی باشه؛ می‌تونه امنیت، حمایت، صمیمیت و احساس تعلق ایجاد کنه. اما قرار نیست یک نفر، تمام کیفیت زندگی ما رو تعیین کنه.
ضمن اینکه حتی نیاز آدم‌ها به رابطه هم یکسان نیست.
یکی ممکنه به یک رابطه‌ی عمیق و صمیمی نیاز داشته باشه، یکی صمیمیت کمتری بخواد و استقلال بیشتری رو ترجیح بده. یکی از رابطه انرژی بگیره، یکی بخش زیادی از انرژی و رضایتش رو از کار، دوستان، علایق یا تنهایی خودش بگیره.
پس مسئله فقط پیدا کردن «یار خوب» نیست؛
مهم اینه بفهمیم برای خودِ ما، چه نوع رابطه‌ای خوبه.
چون رابطه‌ی خوب لزوماً رابطه‌ای نیست که بیشترین صمیمیت رو داشته باشه؛
رابطه‌ایه که با نیازها، مرزها و ترجیحات دو نفر سازگار باشه.
«یار خوب» شاید تمام ماجرا نباشه؛
اما یار نامناسب می‌تونه بخش بزرگی از ماجرا رو خراب کنه.

📣دکتر مکری(روانپزشک)

@UTpsychologic