📌 فرزند شما، تراپیست شما نیست!

خیلی از ما فکر می‌کنیم چون با فرزند نوجوان یا کودکمان صمیمی هستیم، می‌توانیم درد‌ودل‌ها، ناامیدی‌ها یا مشکلات مالی و زناشویی‌مان را با آن‌ها در میان بگذاریم. اما علم روان‌شناسی هشدار می‌دهد که درد‌ودل کردن با بچه‌ها درباره مسائل بزرگسالان، امنیت روانی آن‌ها را به‌شدت تهدید می‌کند.

بچه‌ها مثل اسفنج هستند. حالات روحی، ترس‌ها و کلمات ما را جذب می‌کنند. وقتی والد از افسردگی‌اش، از ترس پرداخت نشدن قسط ها یا از دعواهایش با همسر به فرزندش پناه می‌برد، کودک یا نوجوان ظرفیت درکِ «ظرافت‌های» موقعیت را ندارد. برای یک والد، گلایه از همسر شاید فقط یک تخلیه هیجانیِ ساده باشد، اما برای فرزند، شبیه به یک خطر قریب‌الوقوع است که سقف خانه‌اش را ویران خواهد کرد.

بچه‌ها از نظر تحولی و عاطفی، هنوز ظرفیت روانیِ پردازشِ چالش‌های بزرگسالان را ندارند. وقتی از آن‌ها نظر می‌خواهیم یا به طور غیرمستقیم مسئولِ حال خوبِ خودمان قرارشان می‌دهیم، آن‌ها را با کوهی از اضطراب و احساس ناامنی تنها می‌گذاریم؛ چون احساس می‌کنند وظیفه دارند والدشان را «نجات» دهند، در حالی که توانش را ندارند.

بچه‌ها هم‌سطحِ دوستان صمیمی ما نیستند که هر طور بخواهیم جلوی آن‌ها تخلیه اطلاعاتی و هیجانی شویم. مراقبت از امنیت روانی بچه‌ها، یعنی به عنوان والد، مرزهای واضحی داشته باشیم، بار سنگین دنیای بزرگسالی را روی دوش آن‌ها نیندازیم و بدانیم چه‌چیزی را کجای خانه و با چه لحنی بگوییم.


✍️ امیراحسان سجادی، روانشناس


@UTpsychologic