.
تاریخ قتل‌های سریالی
بخش دوم

یکی از قدیمی‌ترین موارد قتل‌های فرقه‌ای، در ‌سرزمین پارس (ایران کنونی) در قرن ۱۱ دیده شده است. قاتلین اعضای یک گروه خودمختار مسلمان بودند که نامشان حشاشین بود (این نام از ریشه کلمه حشیش اخذ شده است).

حشاشین، قتل را به عنوان یک وظیفه مقدس نسبت به “پیرمرد کوه‌ها” که خدا و حاکم آن‌ها در زمین بود، می‌پنداشتند. اما استفاده مکرر از این قاتلین به عنوان سرباز مزدور در دوران جنگ‌های صلیبی، تشخیص مرز میان قتل به عنوان یک عمل مذهبی و یا صرفا به عنوان یک حرفه را مخدوش کرده است.
این فرقه حتی‌الامکان بیشترین قاتل‌ها را به ماموریت‌ اعزام می‌شدند. آن‌ها قبل از ماموریت‌ می‌بایست رسوم مذهبی‌ بسیار دقیقی را اجرا می‌کردند. این رسوم مذهبی شامل روابط جنسی و دارو‌های روانگردان بود که “توهماتی” خاص از بهشت برای خدمتگزاران با ایمان فرقه به وجود می‌آورد. با این حال ممکن است هیچ وجه تمایزی میان کسانی که قتل‌ها را انجام می‌دادند وجود نداشته باشد.

فرقه حشاشین به صورت تئوریک در سال ۱۲۵۶ توسط مهاجمین مغول به رهبری هلاکو، نوه چنگیز خان، نابود شد. با اینکه ۱۲ هزار نفر از اعضای این فرقه کشته شدند، فرانسه نشانه‌هایی از بقایای این فرقه را تا اوایل قرن ۱۹ ثبت کرده است.

ممکن است تصادف محض باشد که نابودی فرقه حشاشین، با تولد یک فرقه کشتارگر دیگر، این بار در هند، مصادف شد. در اوایل قرن ۱۳، این فرقه خود را ثَگ، به معنای “فریبنده” در زبان هندی نامید و مشاهده کرد که اعضای خود به عنوان “آدمکش” در تلاشی برای انحراف نامی که برای خود انتخاب کرده بودند، برچسب خوردند.

این فرقه‌گرایان همچنین به عنوان فانسیگر‌ها شناخته می‌شدند. فانسیگر کلمه‌ای هندی که به معنای “بند” یا “به دار آویختن” است، دلیل این عنوان این بود که این فرقه‌گرایان ترجیح می‌دادند تا قربانیانشان را با شالی که دور کمرشان می‌بستند، خفه کنند. آدمکش‌ها، الهه ویرانی هندی، کالی را می‌پرستیدند. گذشته از قتل‌هایشان، رسوم مذهبی‌شان، شامل عناصر خودآزاری بود که در آن، مریدان توسط روحانیان شلاق می‌خوردند، مثله می‌شدند یا به وسیله قلاب‌هایی در گوشتشان آویزان می‌شدند، و تمام اینها هنگامی اتفاق می‌افتاد که تماشاگران به وجد آمده شعار می‌دادند، “پیروزی برای مادر کالی”.

غیر ممکن است که بتوان تخمین زد که این آدمکش‌ها در ۶۰۰ سال قبل از سرکوب شدنشان توسط ارتش بریتانیا چه تعداد قربانی گرفته‌اند. سوابق مستعمرات حاکی از این است که حدود ۴۵۰۰ نفر از اعضای این فرقه برای جنایات مختلف بین سال‌های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۸ محبوس، و حداقل ۱۱۰ نفر از آن‌ها به جرم قتل به مرگ محکوم شدند.

یکی از این فرقه‌گرایان، ثاگی بُهرَم، قبل از دستگیری به تنهایی جان ۹۳۱ نفر در سال ۱۸۴۰ گرفت، و مقامات بریتانیایی تخمین زده‌اند که این فرقه‌گرایان مسئول ۴۰ هزار قتل فقط در سال ۱۸۱۲ بوده‌اند. با فرض اینکه آن سال رکورد بیشترین قتل را داشته باشد، حتی ده برابر تعداد کشته‌شدگان معمول، اینطور به نظر می‌آید که این کشتارگر‌ها همچنان باید چندین میلیون قربانی در طول ۶ قرن کشتارشان به قتل رسانده باشند.


منبع: دایرة‌المعارف قاتلین سریالی، مایکل نیوتون



🔎 @UTpsychologic