«وطن»

ای باغ! چه شد مدفنِ خونین کفنانت؟

کو خاکِ شهیدانِ کفن پیرهنانت؟




تا سرب که پاشیده و تا لاله که چیده است

در سینه و سیمایِ بهارین بدنانت؟




آه ای وطن! ای خورده به بازارِ شقاوت ــ

بس چوبِ حراج از طرفِ بی‌وطنانت




خونِ که شتک زد ز پدرها و پسرها

بر صبحِ یتیمان و شبِ بیوه زنانت




رودابه‌ی من! رودگری کن که فتادند

در چاهِ شغادانِ زمان، تهمتنانت




رگبار گرفت آنگه و بارید ز هر سو

بر سینه و سر، نیزه و شمشیر و سنانت




ای باغِ اهورایی‌ام افسوس که کردند

بی‌فرّه و بی‌فرّ و شکوه، اهرمنانت




هم‌خوانِ نسیمم من و هم‌‌گریه‌ی باران

در ماتمِ سرخِ سمن و یاسمنانت




✍ حسین منزوی


ــــ شعرخوانی استاد منزوی ، سال ۱۳۸۱، دانشگاه زنجان


#بهانه


🆔 @ToranjSUT