در یکی از پروژه‌های گودبرداری عمیق در مکزیکوسیتی، اجرای سازه با روش Top-Down انجام می‌شد. دیوار دیافراگمی پروژه حدود ۲۰ متر عمق و ۵۰ سانتی‌متر ضخامت داشت.

در حین اجرای پروژه، یک ترانشه موقت به عمق حدود ۳٫۴ متر در مجاورت و موازی دیوار ایجاد شد؛ تغییری که در شرایط اولیه طراحی پیش‌بینی نشده بود. چند روز پس از ایجاد این ترانشه، شش پنل از دیوار دیافراگمی دچار گسیختگی شدند.

بررسی‌های فنی نشان داد که ایجاد ترانشه، طول گیرداری مؤثر دیوار را حدود ۵۰ درصد کاهش داده و در نتیجه، ظرفیت مقاومت غیرفعال خاک در پای دیوار کاهش یافته است. کاهش گیرداری موجب افزایش تغییرشکل دیوار و در نهایت ایجاد مکانیزم شکست خمشی در پنل‌های دیافراگمی شد.

درس مهم این حادثه: در روش Top-Down، عملکرد سیستم نگهبان تنها به مشخصات اولیه طراحی وابسته نیست؛ بلکه توالی اجرای عملیات، هندسه واقعی گود و هرگونه تغییر در شرایط خاک و محیط پیرامون باید با فرضیات طراحی تطبیق داده شود. حتی یک تغییر اجرایی موضعی و پیش‌بینی‌نشده می‌تواند شرایط گیرداری، توزیع فشار خاک و در نهایت مکانیزم پایداری دیوار را به‌طور قابل‌توجهی تغییر دهد.

🔁⬇️
@TopDownConstruction