#ادبیات_آسمانی
برگ سی و یکم

لب ساحل نشسته‌ام و چشم به افق دوخته‌ام؛ دمدمای غروب است و خورشید با رنگی نارنجیِ ملایم، آرام‌آرام در حال غرق شدن در دل دریاست. هوای ملایم شهریور، لذتِ نشستن کنار آب را دوچندان کرده است و آسمانِ شمال، صاف و بی‌غبار، خود را برای یک شبِ به‌یادماندنی آماده می‌کند.
خورشید که به خواب می‌رود، نمایش اصلی آغاز می‌شود. کمی که می‌گذرد، ستاره‌ها یکی‌یکی سرک می‌کشند و آرام‌آرام، صورت‌های فلکی در پهنه‌ی آسمانِ شهریور نمایان می‌شوند؛ انگار که نقشه‌ای قدیمی و طلایی روی مخملِ سیاه گسترده شده باشد. در گوشه‌ای از آسمان، «تربیع اول» ماه ربیع‌الثانی، همچون قوسی درخشان و نیم‌دایره‌ای نقره‌ای، خودنمایی می‌کند و نوری ملایم بر آب‌های دریا می‌پاشد.
صدای هم‌نوایی امواج دریا در شب، در گوشم می‌پیچد و من غرق در این سکوتِ پرهیاهوی طبیعت، از تماشای این آسمان لذت می‌برم. آسمانِ امشب به قدری زلال است که می‌توانم صورت‌های فلکی را به راحتی با چشمان خودم رویت کنم. اینجا، لب دریا، انگار در میانِ یکی از بزرگ‌ترین و باشکوه‌ترین آزمایشگاه‌های خدادادی ایستاده‌ام؛ آزمایشگاهی که در آن، درسِ «عظمت» و «آرامش» را بی‌واسطه مرور می‌کنم.

✍️ نیلوفر کشوری
#انجمن_نجوم_مشهد
@toossky