آقای عبدی‌پور معتقده فیلم یا کتاب تک‌بعدی نمیتونه ما رو درگیر خودش کنه. یعنی چی؟ یعنی یه فیلم خوب فقط یه چیز نیست. مثلاً اگر اکشنه، کنارش باید یه لایه درام هم داشته باشه. یا اگر ماجراجوییه، بهتره یه رابطه عاطفی هم توش باشه. اینطوریه که می‌تونیم باهاش ارتباط بگیریم و اگر نه چی؟ ۹۰ دقیقه فقط بخندیم؟ یا فقط گریه کنیم؟ این نمیتونه یه تجربه کامل باشه. فیلم خوب باید چند لایه داشته باشه، درست مثل خود زندگی.
اگر به هر چیز ساده‌ای نگاه کنیم، می‌بینیم پشتش یه تاریخ رشد و احتمالاً یه رنج وجود داره. مثلاً یه نون ساده… نونِ افتاده روی زمین رو برمی‌داریم و یه گوشه می‌ذاریم، چون می‌دونیم فقط یه تیکه نون نیست؛ از خاک اومده، تبدیل شده، براش زحمت کشیده شده.
حالا چطور می‌تونیم درباره‌ی انسان‌ها اینقدر سخت و خشمگین باشیم؟ منظورم از انسان ها خودمون هم هستیم.
انسان یه چیز آماده نیست… روییده میشه، رشد میکنه و ساخته میشه. و زمانی که به درک این موضوع برسیم نگاهمون خیلی احترام آمیز تر و مهربون تر میشه .
به نظرم این جمله خیلی درسته. خوشبختی مهمه، ولی بیشتر شبیه یه حالتِ گذراست… میاد و میره. اما زندگی جریان داره، ادامه داره، نفس می‌کشه. کاش بتونیم جوری زندگی کنیم که از تجربه‌اش جا نمونیم…
تا اینجام میخوام درباره‌ی آلبوم Arirang بنویسم و حرف بزنم
Swim یادم میاد که این ترک رو صبح زود دیدم و همون لحظه فهمیدم کلا فراموش کرده بودم اون روز قراره بی‌تی‌اس آلبوم رو منتشر کنه. خیلی برام تلخ بود که بعد از اون‌همه انتظار حتی تاریخ دقیقش یادم رفته بود. البته خوش‌شانس بودم یجورایی که فکر کنم فقط حدود یک ساعت بعد از انتشارش بیدار شده بودم، اونم ساعت ۶ صبحِ روز تعطیل.(خواب نداشتم شب و روز) هنوز دقیق نمی‌دونم چه حسی نسبت بهش دارم، فقط می‌دونم آهنگی شد که کل اون روز حال من رو بهتر کرد. و دلم میخواست میتونستم به تمام کسایی که باید میبودن تا باهم راجبش خوش بگذرونیم بفرستمش تا اونا هم کمی احساس بهتری داشته باشن. البته توی این مورد موفق نبودم. 2.0 برای من بعد از موزیک‌ویدیوش خیلی پررنگ‌تر شد. واقعا خوراک وقتاییه که دارم آشپزی می‌کنم و توی خونه تنهام.
Into the Sun شروع این آهنگ رو خیلی دوست دارم… البته نه فقط شروعش، کلش رو. هم موزیک، هم ترانه، هم معنیش. حس می‌کنم هر بار من رو توی آغوش می‌گیره. و اون تیکه‌ی وایرال‌شده‌ی تهیونگ با این آهنگ >>>>>
Like Animals زبانم قاصره درباره‌ی روح این آهنگ. نمی‌دونم باید درباره‌ی کدوم پارتش حرف بزنم. فقط می‌دونم شنیدنش یا می‌تونه من رو از روی زمین بلند کنه، یا از اون بالا پرت کنه پایین. شاید برای همین سعی می‌کنم بیشتر از یک بار گوشش ندم.
Merry Go Around خوشم میاد ازش. و توی یه پرانتز خیلی بزرگ پارت‌های جونگکوک رو عاشقشم.
Normal اصلا حرفی میشه درباره‌ش زد؟ کی می‌تونه به خودش اجازه بده درباره‌ش اضافه حرف بزنه وقتی خودش همه‌چی رو گفته 👩🦯
One More Night طوری که توی این آهنگ صداهاشون با هم هارمونی می‌سازه واقعا فوق‌العاده‌ست >>>>>>>
Please سگگگگگگگگگگ توششششششششش 😭 من عاشق ووکال‌های این آلبومم. و دیوونه‌ی رپ‌هاشون.
They Don't Know About Us نمی‌فهمم چرا درباره‌ی این آهنگ اینقدر کم محتوا می‌بینم. شاید کائنات می‌خوان از من و سلامت روانم محافظت کنن 💘 آخه واقعا جز ستاره دار هاست برام البته کل آلبوم ستاره داره
Aliens وقتی یادم میاد تقریبا ده روز یا شایدم بیشتر رو با این آهنگ‌ها، توی هر شرایطی، زندگی کردم واقعا خوشحال می‌شم. من حتی سفره‌ی هفت‌سینم رو با Arirang چیدم. خفن نیست؟
FYA یادمه لحظه اجرای این آهنگ توی Gwanghwamun تلویزیون رو روشن کردم و یه انقلاب کامل بین من، علایقم و خانواده اتفاق افتاد 😭 خیلی چسبید اون روز. و کلا فلسفه‌ی همچین اجرای بزرگی وسط شهر، آن هم رایگان، برام خیلی جالبه.
Body to Body به نظرم انتخاب بین این آهنگ و Swim برای ترک اصلی شدن باید خیلی سخت بوده باشه. و درباره‌ی پارت‌های Arirang… هر بار من رو به هوس میندازه که دوباره «جونگ نیون:تولد یک ستاره» رو ببینم و پانسوری‌هاشون رو گوش بدم.
Hooligan اول از همه باید بگم چالش این آهنگ رو یاد گرفتم و اولین چالشی بود که واقعا انجامش دادم (به لطف هانی). و خیلی خفنههههههههه ⚔️
و تمام البته این نوشته فقط از نظر حس و حال کلی و از نظر شنیداری عه ✍🎶
𝐁𝐓𝐒 𝐇𝐨𝐭 عصر بهیر 🐥باعث میشه هیچ‌وقت نتونیم راحت به یه تصمیم نهایی واحد برسیم. مثلاً دو نفر نمیخوان کاری انجام بشه، چهار نفر مشکلی باهاش ندارن و یک نفر هم میگه براش فرقی نداره و خودش رو با بقیه هماهنگ میکنه
𝐁𝐓𝐒 𝐇𝐨𝐭 عصر بهیر 🐥جونگکوک با صدای بلند گریه میکرد و البته همه‌مون، میگفتن من به عنوان بزرگ‌تر تلاش کنم تا گروه رو کنار هم نگه دارم، درباره‌ی این چیزا خیلی باهم حرف زدیم و درد دل کردیم
