اینجا قرار بود ارسطو با اوس موسی تماس بگیره و درخواست کمک کنه.
یه لحظه خودمون رو وسط یه اینسیدنت واقعی تصور کنیم. فرض کنید وسط اقیانوس دارین غرق می‌شین و مدیر یا بچه‌های دواپس ناخدای کشتی‌ان. آیا می‌گین: ببخشید، وقت دارین؟ اگه ممکنه یه لحظه...

معلومه که نه. توی بحران، تعارف فقط زمان رو ازت می‌گیره. باید مستقیم بگی: داریم غرق می‌شیم، کمک لازم داریم.

در شرایط بحرانی، ارتباط باید کوتاه، شفاف و بدون تعارف باشه. چون گاهی تفاوت بین یک جمله‌ی مبهم و یک درخواست مستقیم، می‌تونه تفاوت بین حل شدن بحران و تبدیل شدنش به فاجعه باشه.

بعد از چند سانحه معروف، از جمله حادثه پرواز Korean Air Flight 801 crash، مشخص شد که یکی از مشکلات، فرهنگ سازمانی بسیار سلسله‌مراتبی بود؛ کمک‌خلبان‌ها گاهی به جای اینکه مستقیم بگویند «اشتباه می‌کنید»، با تعارف یا اشاره غیرمستقیم حرف می‌زدند. این موضوع باعث شد صنعت هوانوردی کره آموزش‌های گسترده‌ای روی ارتباط مستقیم اجرا کند تا هر عضو خدمه، بدون ملاحظه جایگاه، در شرایط بحرانی واضح و صریح حرف بزند.