روزهای پر از درد و رنج‌ و سوگ‌ای هست برای همه، و شاید در این لحظه‌هایِ پُر از بی‌تکلیفی و اضطراب، مثل همیشه قشنگ زندگی کردن را برای روزها و هفته‌ها و ماه‌ها فراموش کنیم. 8 مارچ اما چه جنگ باشد یا صلح؛ چه هیاهویِ جهنم باشد یا آرامش پردیس؛ و چه در میان امواجی‌ از ترس و رنج باشیم یا در نرمه‌یِ حریرِ خوشبختی، روزی است که نباید فراموش شود. یعنی روزِ زن.

گرامی‌داشتِ روزی که باید به‌یاد بیاوریم که دنیای ما مردان، بدون تصوّر زنان، یک دنیای عاری از حسِ و ظرافت و زندگی خواهد بود. روز زن، یعنی روز مادرانگی، روز نامه‌های عاشقانه، روز منتظر نگاه‌اش ماندن، روز منتظر آمدن‌اش بودن، روز هیجان‌هایِ پنهانی، روز خواهرانگی، روز لبخندهای مادر، روز خند‌ه‌هایِ معشوق، یعنی روز زیبایی و فریبایی و رنگِ زندگی.چه چیزی مهمتر از این که همچنان به‌دنیا آورندگان ما مردان، زنان هستند؟

در افسانه‌های اساطیر روم، وِستا، الهه‌ی گرمابخش به زندگی و الهه‌‌یِ پایداری زندگی بود. رومی‌ها معتقد بودند کانون یک خانواده بدونِ زن، مثل خانه‌ای بی نور و آتش است. هزاران سال از این باور گذشته، و پرتوی این شعله همچنان باید ابدی بماند.

شاید بسیاری از زنان ندانند، شاید بسیاری از مردان درباره‌اش حرف نزنند؛ اما حتی وقتی بسیاری از زنان و دختران در جنگ به پدران و برادران و مردان زندگی خود پناه می‌برند، اکثر همان مردان، روحیه‌ی جنگجویی، مقاومت و انگیزه‌ی تکیه‌گاه بودن‌شان را از حضورِ یک زن در کنار خود دارند. زن‌هایی که دوست‌شان دارند، زن‌هایی که برای‌شان مهم‌اند، و زن‌هایی که رویایِ یک روز در کنارشان زندگی‌کردن را دارند. روز زن، گرامی.


@Theprincejan Channel