نمی‌تونم توضیح بدم. وقتی به کسی خیلی علاقه دارم، نمی‌تونم اسمش رو به کسی بگم. انگار با این کار بخشی از اون آدم رو به دیگران تسلیم می‌کنم. من یاد گرفتم رازدار باشم و این کار باعث می‌شه زندگی مدرن برام اسرارآمیز و جذاب بشه. کوچیک‌ترین فایده‌اش اینه که آدم از همین پنهان‌کاری لذت می‌بره. الان وقتی از خونه بیرون می‌رم، به خونواده نمی‌گم کجا می‌رم؛ چون اگه بگم، همه‌ی لذت بیرون رفتنم از بین می‌ره. به جرئت می‌گم این یه عادت مشنگانه‌ست، ولی یه جوری به زندگی آدم رُمانس می‌ده.