خونه‌ی روشن.

چشم‌هایم را می‌بندم‌ و تو را می‌بینم
من به جای تو بیدار می‌مانم
من به جای تو نمی‌خوابم
به جای تو درد می‌کشم
به جای تو 
تمام شب گریه می‌کنم.

تاریکم؛ ‏اما مگر نه اینکه زندگی، تقلایی طولانی ‏در تاریکی‌ست؟

موسیقی برای من چیزی است شبیه دریا بر من چیره می‌شود، مجذوبم می‌کند، شیفته‌ام می‌کند. حتی در عین حال ترس در دلم می‌نشاند. از بی‌حدی‌اش واهمه دارم.

آدم خوشبخت، طرف تاریک واقعیت را نمی‌بیند. هیاهوی زندگی‌اش، صدای موریانه مرگ را که وجودش را میجود، می‌پوشاند.
خیال می‌کنیم ایستاده‌ایم، حال آنکه در حال سقوطیم.
اینست که حال کسی را پرسیدن، یعنی به صراحت به او اهانت کردن.
مثل اینست که سیبی از سیب دیگر بپرسد: حال کرم‌های وجود مبارکتان چطور است؟
و یا علفی از علف دیگر بپرسد: از پژمرده شدن راضی هستید؟
حال پوسیدگی مبارکتان چطور است؟

- گفتگو با کافکا؛ گوستاو یانوش.

؛

به خانه برگشتم و نوشتم؛ نیمه شب است. باران به پنجره می‌کوبد. نیمه شب نبود. باران نمی‌بارید.

بر او ببخشایید. بر او که از درون متلاشی‌ست.
- فروغ فرخزاد.

ناآرامم؛
نامفهومم، ناتوانم، ناسازگارم، ناراحتم، ناروام، نادمم، نابهنجارم، ناسازم، ناکوکم، نامطلوبم، نامساعدم، ناخوبم، ناخواسته‌ام، ناخشنودم، ناراضیم، نادیده‌ام، نادانم، ناشادم، نازیبام، نادرستم، ناشناسم، ناقصم، نازکم، ناتمامم، ناپاکم، نابینام، ناخرسندم، نارسیده‌ام، نابریده‌ام، ناپسندیده‌ام، ناچارم، نافرستاده‌ام، ناکرده‌ام، ناشنیده‌ام، ناموفقم، ناهماهنگم، نامتقارنم، ناپایدارم، ناپیدام، نااهلم، ناسپاسم، ناجورم، ناموزونم، ناکوکم، نارفیقم، نانجیبم، نابکارم، نالایقم، نادرستم، ناسودمندم، ناراستم، ناگزیرم، ناشناخته‌ام، نامرتبم، نامرتبطم، نالانم، نامحتوام، ناسازم، ناکافی‌ام، نامیرام، نامتوازنم، ناخوشم، ناامیدم، ناشکیبام، ناچارم، نالانم، ناکامم، ناتمامم، نازکم، نابودم.

مغزم، مغزم درد می‌کند از حرف زدن، چقدر حرف زده‌ام، چقدر در ذهنم حرف زده‌ام. خروار، خروار حرف با لحن و حالت‌های مختلف، مغایر، متضاد و...
گفته‌ام و شنیده‌ام، خاموش شده و باز برافروخته‌ام، پرخاش کرده و باز خوددار شده‌ام، خشم گرفته‌ام و لحظاتی بعد احساس کرده‌ام چشمانم داغ شده‌اند و دارند گُر می‌گیرند؛ مثل وقتی که انسان بخواهد اشک بریزد و نتواند. اشک هرگز!

انسان ممکن است با یک نفر بیست سال زندگی کند و آن شخص برایش یک غریبه باشد، می‌تواند با یک نفر بیست دقیقه وقت بگذراند و تا آخر عمر فراموشش نکند.

- اگر خورشید بمیرد؛ اوریانا فالاچی.

من هم دل دارم؛ هوس چای می‌کنم.

غارت دل سهل باشد، غارت جان کرد و رفت.
- هلالی جغتایی.

نمی‌تونم توضیح بدم. وقتی به کسی خیلی علاقه دارم، نمی‌تونم اسمش رو به کسی بگم. انگار با این کار بخشی از اون آدم رو به دیگران تسلیم می‌کنم. من یاد گرفتم رازدار باشم و این کار باعث می‌شه زندگی مدرن برام اسرارآمیز و جذاب بشه. کوچیک‌ترین فایده‌اش اینه که آدم از همین پنهان‌کاری لذت می‌بره. الان وقتی از خونه بیرون می‌رم، به خونواده نمی‌گم کجا می‌رم؛ چون اگه بگم، همه‌ی لذت بیرون رفتنم از بین می‌ره. به جرئت می‌گم این یه عادت مشنگانه‌ست، ولی یه جوری به زندگی آدم رُمانس می‌ده.

می‌ترسیدم از چرخش عقربه و دلم می‌خواست ساعت بایستد. دوست داشتم گرد و کامل بماند و تکان نخورد.
موقعی بود؛ که تو داشتی با من حرف می زدی.

- خطاب به عشق؛ نامه‌ی کامو به ماریا.

- بلندی‌های بادگیر؛ امیلی برونته.

از عشق گریختم؛ چون می‌دانستم تباهم خواهد کرد.
- کافکا.

از او پرسیدند: چگونه‌ای؟
گفت: چگونه بود احوالِ کسی که در دریا بُوَد و کشتی بشکند و هر کسی بر تخته‌ای بماند؟
گفتند: صَعب!
گفت: حالِ من چنان است.
- تذکرة‌ الاولیاء.

به عشق پناه بردم؛ چون نیاز داشتم کسی را که بودم نابود کند.
- داستایوفسکی.

چون گل سرخی قلبم را پرپر می‌کنم.