احساس خالی‌بودن می‌کنم‌. نه از اون خالی‌بودن‌های کلیشه‌ای که دنبال یه هم‌صحبت باشم، نه. صرفا خالی بودنی که حتی نمی‌دونم باید با چه کلمه‌ای وصفش کنم که بتونه ذره‌ای احساساتم رو نشون بده. یه جور خالی‌بودنِ بی‌صدا. انگار زنده‌ای، بیرون می‌ری، زندگی می‌کنی، می‌خندی، با آدمای اطرافت صحبت می‌کنی، اما دیده‌ نمی‌شی.