Сяджу на офісе. Сука. Працую. Нікога не чапаю. Нават мух!
І тут, чую, ува двары тачка спынілася.
А з тачкі той, тарахцяшчай, сука, "чота-там-чота-там дарагая.... чота-там і атмаааатывать срооооок"!
Ну, шансон, карацей, імені пушкіна і лерррмантава. На усю батумскую вулачку, каб людзішкі пачулі і прыядналіся да духоўнасці. Трохстопны анапест - не сабачы хер.
Выходжу з офіса, а там два поцыка каля тачылы сядзяць. На лавачцы, у мабілкі ўтыкаюць.
Тачка на грузінскіх нумарах.
Я ажно падзавіс. Як так? - думаю. Адкуль гэтая ода радасці унутры грузінскай тачкі?
Карацей паміж фактамі і вопытам выбіраю вопыт.
- Ребят, вы із Россіі?
- Да, а что?
- Да вот нігде от вашего говна не спрятаться.
Зваліў у офіс. Сяджу, злуюся.
Чую завялася тачка і з'яблася. Разам недаматаным срокам.
Вуха з асалодаю ловіць гукі кувалд, пефаратараў, балгарак, брэх сабак і дзікія віскі пяцігадовых дзяцей на пляцоўцы.