З лёгкім (нялёгкім) ахуем назіраю чарговае відэа паломніцтва ва Ўмань. І тут нават пытанне не ў тым, што усё гэта выглядае, як налёт сананчы з засёрам і раз'ёбам усёй прадастаўленай для засёра прасторы - ад маршрутак да вуліц. Справа ў тым, што людзі едуць святкаваць новы год - на хвіліначку - у зону баявых дзеянняў. І пытанне тут не ў тым, што паломнікам можа прыляцець у галаву: у рэшце рэшт гэта як раз такі гаспадарская справа. Рэлігійныя фанатыкі ніколі да свайго здароўя не ставіліся звышуважліва. Яны збіраліся ў натоўпы і падчас чумы.
Пытанне ў тым, што яны едуць весяліцца і хаваць піцу ў краіну, дзе сотні людзей гінуць коны дзень і тысячы, а можа і дзясяткі тысяч людзей кожны дзень у жалобе. У трауры. У нязбыўным горы.
У гэтым сэнсе хасіды - гэта такі эмацыйны рэверс ватыкана. Бо калі у адно вуха нейкае старое і пазбаўленае прагі жыцця хуіла расказвае, што твае пакуты - дабяза ў разрэзе звышмэты клапаціцца пра сваіх гвалтаўнікоў і забойцаў, то у другое вуха разудалыя даўбаёбы перапоўненыя энергіяй дэкларуюць, што твае пакуты ў параўнанні з іх карпаратывам - плявок на асфальце.
Старыя людзі маглі б наставіць маладых. Нажаль, некаторыя з іх ужо не памятаюць нічога важнага пра свет, у якім усё яшчэ жывуць.