آی مردم! 😄
یه دختر قراره توی این شهر خوشبخت بشه...
چرا؟
چون امروز یه پسری اومده بود برای درمان؛
نه چون حال خودش خیلی بد بود،
نه چون کسی مجبورش کرده بود،
اومده بود چون می‌خواست اگر یه روز با دختری ازدواج کرد، زخم‌های خودش رو روی دوش اون دختر نذاره.
می‌خواست قبل از اینکه بگه:
«من عاشقتم، با من ازدواج کن»
بتونه به خودش هم بگه:
«من مسئول خودمم. مسئول خشمم، ترس‌هام، ناامنی‌هام و زخم‌هام.»
و من با خودم گفتم:
کاش این بشه ترند ازدواج!
قبل از اینکه بگیم:
«یه دختر/پسر خوب برام پیدا کنید»،
یه بار هم از خودمون بپرسیم:
«من خودم برای وارد شدن به یه رابطه سالم چقدر آماده‌ام؟»
چون قرار نیست کسی بیاد و ما رو از تمام زخم‌هامون نجات بده.
قرار نیست همسرمون روانشناس ما باشه.
قرار نیست هر بار که زخمی می‌شیم، زخمش رو روی آدمی که دوستمون داره خالی کنیم.
البته یه نکته مهم:
درمان، آدم رو بی‌نقص نمی‌کنه و تضمین نمی‌کنه که ازدواج حتماً موفق بشه.
اما خودآگاهی، توانایی تنظیم هیجان، شناخت الگوهای ناسالم و پذیرفتن مسئولیت رفتارهای خودمون، چیزهایی هستن که می‌تونن کیفیت رابطه رو بهتر کنن.
پس دخترها...
شاید بد نباشه به جای اینکه فقط بپرسید:
«چقدر دوستم داره؟»
گاهی هم بپرسید:
«وقتی حالش بد می‌شه، با خودش و با من چه کار می‌کنه؟
مسئولیت رفتارهاش رو می‌پذیره؟
برای رشد خودش کاری می‌کنه؟»
و پسرها...
قبل از اینکه دنبال «دختر ایده‌آل» بگردید،
یه لحظه وایسید و ببینید:
آیا خودتون دارید تبدیل می‌شید به مردی که یک زن می‌تونه کنار اون احساس امنیت کنه؟
شاید خوشبختی از پیدا کردن «آدم درست» شروع نشه...
شاید از تبدیل شدن به آدم درست شروع بشه. 🌱
مریم سادات صادقی مالواجردی
روانشناس بالینی و طرحواره درمانگر
پست هرگز جای درمان رو نمی‌گیره.
Post #98
300
- 👏 5
- ❤ 4
- 👍 2
- 😭 2