روزی مردی ثروتمند، سبدی پر از غذاهای فاسد به فقیری هدیه داد؛ گویی می‌خواست تحقیرش کند.

فقیر بدون خشم و بدون واکنش تند، سبد را گرفت، محتویات فاسد را دور ریخت، آن را شست، پر از گل‌های تازه کرد و دوباره برای مرد ثروتمند فرستاد.

مرد با تعجب پرسید:
«چرا سبدی را که پر از زباله بود، با گل برگرداندی؟»

فقیر لبخند زد و گفت:
«چون هر انسان، از آنچه در درونش دارد، به دیگران می‌بخشد.»

از نگاه روان‌شناسی، انسان‌ها نمی‌توانند چیزی را ببخشند که خودشان از آن تهی هستند. کسی که سرشار از خشم، تحقیر، حسادت یا رنج حل‌نشده است، همان‌ها را در رفتار و کلامش به دیگران منتقل می‌کند. و کسی که درونش آرامش، شفقت و عزت‌نفس دارد، حتی در مواجهه با بی‌مهری، لزوماً همان بی‌مهری را بازتولید نمی‌کند.

واکنش ما به رفتار دیگران، انتخابی است که کیفیت دنیای درونی‌مان را نشان می‌دهد. لازم نیست هر زخمی را ادامه دهیم؛ گاهی سالم‌ترین پاسخ این است که زنجیره رنج را متوقف کنیم.

البته این به معنای تحمل بی‌احترامی یا نادیده گرفتن مرزهای شخصی نیست. می‌توان هم مرزهای قاطع داشت و هم اجازه نداد تلخی دیگران، شخصیت و آرامش ما را شکل دهد.