جلسه‌ی چهارم که شروع شد، نگاهش فرق کرده بود؛ نه آن تیرگی هفته‌های قبل را داشت و نه برق مصنوعیِ تظاهر. آرام نشست و گفت: «فکر کردم شاید پایان دنیا هم گاهی آغاز باشه.» توضیح داد که بعد از هفته‌ها بی‌خوابی، یک شب به خودش اجازه داده فقط نفس بکشد؛ نه گریه، نه تحلیل، فقط نفس. همین سکوت ساده، جرقه‌ای شد.

من از او پرسیدم چه چیز تازه‌ای در این سکوت پیدا کرده. گفت: «دیدم هنوز دوست دارم بنویسم، هنوز قهوه‌ی صبح‌هام خوشمزه‌ست، هنوز برای کارم هیجان دارم… حتی بدون اون آدم.» مکثی کرد و ادامه داد: «شاید من بودم که فکر می‌کردم خوشحالی رو اون برام ساخته.»

در دل گفتم این همان لحظه‌ی کوچک اما بزرگِ بازگشت است؛ وقتی فرد می‌فهمد ارزش زندگی فقط در حضور یک رابطه خلاصه نمی‌شود. ما شروع کردیم درباره‌ی مرزهای شخصی، معنا دادن دوباره به اهداف و ساختن هویت مستقل حرف زدن.

وقتی جلسه تمام شد، به آرامی لبخند زد؛ لبخندی واقعی، بی‌عجله و بی‌نقاب. فهمیدم مسیر درمان تازه دارد جان می‌گیرد؛ نه با حذف غم، بلکه با یادگیریِ زیستن کنار آن.