زخم‌های روان، درست قبل از ترمیم، بیشتر از همیشه خودشان را به ما یادآوری می‌کنند؛ می‌خارانند، وسوسه می‌کنند و انگار التماس می‌کنند دوباره به سراغشان برویم، خاطره را مرور کنیم یا درد را از نو زنده کنیم.

اما این «خارش» اغلب آخرین مقاومت زخم برای ماندن است. اگر بتوانی آن را تاب بیاوری و دوباره زخمت را باز نکنی، درست همان‌جا نقطه‌ی آغاز التیام واقعی است.