گاهی انسان ابزار رهایی را دارد
اما به‌جای استفاده از آن،
سال‌ها مشغول جمع‌کردنشان می‌شود.
نه چون نمی‌تواند آزاد شود،
بلکه چون یاد گرفته
رنج را تحمل کند،
به بندها عادت کند،
و امید را به «بعداً» بسپارد.
بعضی از ما
آن‌قدر نقش «سازگارِ خوب» را تمرین کرده‌ایم
که حتی وقتی قیچی در دستمان است،
جرأت بریدن طناب‌ها را نداریم.
درمان،
نه پیدا کردن قیچی‌های بیشتر،
بلکه اجازه‌دادن به خود
برای بریدن است.
مریم سادات صادقی مالواجردی