در ادامه نصائح

آیا پزشکی واقعاً گورستان سال‌هاست؟ و آیا جوانی را فرسوده می‌کند و آن را مانند تکه‌ای پارچهٔ کهنه بر جای می‌گذارد؟ آیا جان‌ها را خاموش و بدن‌ها را ناتوان می‌کند؟ و آیا واقعاً چیزی در آن سوی دیگر وجود دارد که از دست ما می‌رود؟

برای اینکه این موضوع روشن شود، کافی است در برخی از مفاهیم خود تأمل کنیم؛ مفاهیمی که در آگاهی ما به نمادهایی سخت و تغییرناپذیر تبدیل شده‌اند که نمی‌توان آنها را مورد پرسش یا چالش قرار داد. بحران پزشک در اصل، بحرانِ سختیِ حرفه‌ای نیست؛ بلکه بازتاب یک الگوی ذهنیِ تحریف‌شده است که به‌صورت جمعی درباره مفهوم زندگی به ارث برده‌ایم؛ زندگی چیست؟ چه زمانی آغاز می‌شود؟ و چگونه بستر طبیعی آن را قطع می‌کنیم؟

❓چرا از روزهای خود پل‌هایی طولانی می‌سازیم که برای رسیدن به مقصد روی آن سریع می‌دویم، به‌جای آنکه آنها را باغ‌هایی آرام برای تأملی طولانی بدانیم؟
دویدن ما زمان سفر را کوتاه نخواهد کرد و زمان به‌خاطر شتاب ما مانند کاغذ تا نخواهد شد؛ اما چیزی که واقعاً تا خواهد شد، عمر است؛ و مشکل همین‌جاست.

زیرا هنگامی که به پزشکی به‌عنوان «هویتی یکپارچه با خود» نگاه می‌کنیم هویتی که افکار ما از آن سرچشمه می‌گیرند، اعمال ما با آن شکل می‌گیرند و از طریق آن وجود را می‌چشیم به‌جای اینکه آن را به‌عنوان «ماشین عبور» در نظر بگیریم که خود را پشت چرخ‌های آن گرو می‌گذاریم، آن کشمکش شدیدِ مبتنی بر هویت فروکش خواهد کرد.

آن‌گاه معنای زندگی را در جزئیات کوچکِ مسیر و تلاش روزمره خواهی یافت، نه اینکه آن را به «لحظه رسیدن» موکول کنی؛ لحظه‌ای که ممکن است آن‌گونه که آرزو کرده‌ای هرگز فرا نرسد. رهایی از این گسست میان حقیقتِ خودت و آنچه انجام می‌دهی، نخستین گام برای وارد کردن قلب و احساساتت به معادله زمان است.

❓اما آیا در آن سوی دیگر چیزی هست که از دستمان برود؟ در حقیقت، نه.

ذهن انسان همیشه به ایده‌آل‌سازیِ «راه نرفته» تمایل دارد؛ توهمی که ناشی از تنگیِ نگاه و کمبود آگاهی از وضعیت انسانی است. رنج، سردرگمی و گم‌گشتگی، فارغ از اینکه چه مسیری را انتخاب کنیم، فضاهای اطرافمان را پر خواهند کرد؛ زیرا مشکلات برای اجتناب کردن از آنها آفریده نشده‌اند، بلکه برای مواجهه با آنها به وجود آمده‌اند تا انسان در تلخیِ آنها صیقل بخورد.

و بدان پزشکی به تو صرفاً یک شغل نمی‌دهد، بلکه پنجره‌ای استثنایی برای بر جای گذاشتن اثری شریف در برابر تو می‌گشاید؛ امتدادی انسانی که بیشترِ شغل های دیگر از آن کم‌بهره‌اند.

و چه زیباست که برای اثر و تأثیرگذاری زندگی کنیم؛ زیرا اثر، راز جاودانگی است و ما رهگذرانی هستیم که روزی از میان خواهیم رفت.

﴿وَأَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ﴾
«و اما آنچه به مردم سود می‌رساند، در زمین باقی می‌ماند.»
سوره رعد، آیه ۱۷


✍️ ادمین کانال طب اطفال

🚩🚩@TebeAtfal