اوموت کوچولوی ما دیگه بزرگ شده بود و یاد گرفته هرچند نصفه نیمه راه بره... اما خب انگار قسمت عادل نشده بود ببینه
وقتی عادل داشت برمیگشت خونه وقتی صدای ماشینش اومد اسمه درو باز کرد و رفت اشپزخونه یه لحظه مشغول کار شد که دید اوموت نیست
اسمه: پسرم پسرم با عجله به بیرون دوید که دید اوموت داره راه میرع ونزدیک پله ها شده که داره میوفته...
عادل که صدای فریاد اسمه رو شنیده بود خیلی سریع خودشو رسونده بالا و دید اقا کوچیکه شیطون داشت میوفتاده... و بغلش میکنه..
عادل: پس قسمت بود این مدلی راه رفتن شماروهم ببینم هان؟ شیطون نمیگی مامان حالش بد میشه؟
رفت دست اسمه رو گرفت نشوند و بچه رو داد دستش
اسمه که حسابی ترسیده بود عصبانیت محبتش باهم قاطی شده بود اما بازم خودشو سرزنش میکرد و بچه رو حساب بوس مالی کردع بود...
عادل: بیا این ابو بخور یکم اروم بشی...
اسمه ابو گرفت و خورد...: من موندم این بچه حرف نمیزنه چرا باید به این زودی راه بیوفته...
عادل: دیگه پسر ما از این بهتر در نمیاد و خندیدن...
اسمه: این به سال خیلی زود نگذشته؟
عادل: زود اما سخت
اسمه: جدیم ها
عادل: خب منم جدیم دیگه
فردا باید براش تولد بگیرم
عادل: قشنگ ترین تولد...
النی هم سر رسید: به به خانواده قشنگ من، چیشده...
و اسمه براش قضیه رو توضیح داد
النی اوموتو بغل کرد: ای شیطون بلا روز تولدت داشتی خرابکاری میکردی؟ و جلوی چشم اسمه عادل میچرخیدن و میخندیدن..
اسمه هم رفت تو بغل عادل: این قاب قشنگ ترین خواب زندگیمه...
عادل: منم قشنگم...
عادل کل روستارو برای تولد اوموت دعوت کرده و کیک خیلی بزرگی گرفته بود تو قشنگ ترین ورزش خودشون بودن و اسمه تمام لحظات رو عکس برداری میکرد
عادل: اسمه وقت اینه یه عکسم خودمون بگیرم...
اسمه: چرا که نه...
وفادیمه دوربین گرفت و این قشنگی رو ثبت کرد...
#part19
@tasacakbudeniz_hilda