↪️ نتیجه از روایاتِ قبل
❌ از آنجا که صوفیان از همان آغاز مفهوم "زهد و عبادت" را خوب درنیافته بودند، لذا به رهبانیت (بیابان گردیِ بی هدف) و ژنده‌پوشی و ترکِ غذا و گوشت و ترکِ لذت جنسیِ حلال روی آورده بودند! یعنی حلال را بر خود حرام، و حرام را بر خود حلال کرده بودند و مشغولِ بدعت شدند.❗️گمان می‌کردند به صِرفِ کناره‌گیری از لذاتِ روحی و جسمی، ایمانشان کامل شده است و دیگر "اعتقاد صحیح و ولایتِ حجج الهی" نزدشان مهم نبود.
👈🏻 اما همیشه أئمه علیهم السلام آنان را به جهتِ این برداشتِ غلط و باطل از دین، مذمت می‌نمودند و به آنان گوش‌زد می‌کردند که اگر اعتقادشان سالم نباشد، اعمال آنان سودی نخواهد داشت!
🔻مخاطب این سخنِ امام علیه السلام، تمام مردم هستند، خصوصا آنان که با مدتی اشتغال به اعمال عبادی، چنان بخود مغرور می‌شوند که دیگر برای خود ولایت قائل می‌شوند و خود را از حجة‌الله بی‌نیاز می‌دانند! یا در ولایتِ اهل بیت علیهم السلام دیگران را شریک می‌کنند! یا به سخنان فلان صوفی و عارف و فیلسوف، مانندِ سخنِ امام معصوم ارج می‌نهند! حتی گاهی عصمت تراشی می‌کنند!
📢 عقیدهٔ سالم، یعنی فقط مطیع محضِ حجة‌الله، ولاغیر.
@tazvir2
Post #1140
636