Үземнең, әйтик, оялуымнан бигрәк, пассив гаҗәпләнүемә күрә, хәзер мин татарлар арасында неоисламчыл хәрәкәт белән фикри бердәмлекнең тенгрианчылык белән чагыштырганда күпкә күбрәк булуын күрәм. Мөгаен, бу аларның тенгрианнарга караганда караш офыклары киңрәк булуы белән бәйледер: аларның һәрвакыт, кагыйдә буларак, әйтер сүзләре дә ике тапкыр күбрәк.

Мин, әлбәттә, һәрвакыт тегеләрдән дә, болардан да читтә тордым, әмма мәҗүсилекне яңартырга омтылган төркемнәргә һәрвакыт симпатия белән карадым. Әйтергә кирәкме соң, сентиментлары буенча ата-анага хас диярлек булган, иң йомшак һәм иң түзем өметләрем дә җилгә сибелгән орлыклардай таралып юкка чыкты.

Иң куркынычы — әлбәттә, ихлассызлык. Тенгрианнарның күбесе — атеистлар, бумерлар паникасы аркасында халык эзотерикасы артына яшеренүчеләр. Ә бу хәл дәвам иткәндә, иң чын һәм ихлас иман да, иң шомартылган теология, әхлак һәм дини практика белән бергә кушылса да, моны төзәтә алмаячак.