چند وقت پیش در یکی از بیمارستان های معروف پایتخت با پدیده جالبی مواجه شدم، اتاقی شیشه ای با کاغذی که بر روی آن نوشته شده بود: اتاق سوگواری. این اتاق به چه کار می آید؟! و چرا باید برای سوگواران اتاق مجزایی در نظر گرفته شود؟! آیا قرار است بازماندگان و سوگواران از سایرین جدا شوند؟ و نوعی انزوای مضاعف را تجربه کنند؟ بازماندگان نمی توانند در کنار دیگر مراجعین به بیمارستان و کادر درمان به سوگواری بپردازند؟!
هنگامی را به یاد آوردم که پدرم را در اورژانس یکی دیگر از بیمارستان های تهران از دست دادم. من و مادرم و همسرم یکدیگر را سخت در آغوش گرفته بودیم و در گوشه ای از سالن اورژانس گریه می کردیم. بیماران و همراهان آنها و پرستاران و ... هم در آنجا بودند و سوگواری ما را نظاره می کردند. آیا ما مخل آرامش آنها بودیم؟ آیا ما آنها را به یاد مردن انداخته بودیم و با واقعیت عریان مرگ مواجه ساخته بودیم؟
این اتاق شیشه ای محقر که در گوشه ای از حیاط بیمارستان واقع شده بود چیزی نداشت جز چهار مبل کوچک که رو در روی یکدیگر قرار گرفته بودند. کارکرد این اتاق چیست؟ مثلا وقتی خانواده ای عزیزی را از دست می‌دهد اعضای خانواده باید احساسات خود را کنترل کنند، دنبال این اتاق بگردند، بیایند در اینجا بنشینند و سوگواری کنند؟! سوگواری و عزاداری در داخل ساختمان بیمارستان یا در حیاط آن چه مشکلی ایجاد می کند که باید اتاق خاصی به آن اختصاص پیدا کند؟!
به دنبال پاسخ به سئوالاتم با یکی از مسئولان بیمارستان هم صحبت شدم و فهمیدم که مراجعین در عمل از این اتاق به عنوان اتاق سیگار و نه اتاق سوگواری استفاده می کنند! این موضوع نشان می دهد که خوشبختانه جامعه ایران هنوز از این تفکیک ها و جداسازی های فضایی که حاصلی جز طرد و انزوای بیش از پیش بازماندگان و سوگواران ندارد استقبال نمی کند. امیدوارم تا سالهای سال از این اتاق تنها سیگاری ها استفاده کنند نه سوگواران و عزاداران!
رضا تسلیمی طهرانی
@taslimi_tehrani
Post #999
705
