سلوکِ فکری و معنوی، نشئگی و توهم‌پروری نیست. آنان که گمان می‌کنند راهِ حقیقت، راهِ مکاشفاتِ رنگارنگ و هم‌صحبتیِ مدام با عوالمِ غیب است و همه‌چیز چونان کارخانهٔ شکلات‌سازی به کامشان شیرین می‌آید، اشتباه می‌کنند. یکی از اساطینِ طریقت به‌درستی می‌فرمود که این راه، سراسر «خماری» است. راهِ معرفت، راهِ از دست‌دادن است. تفکر، همانا باختنِ مدام در قمارِ هستی است؛ باختنِ تکیه‌گاه‌ها، اساتید، تعلقات و انانیت‌ها. انسانِ متفکر، باختن را می‌آموزد تا بتواند در بی‌پناهیِ محضِ خویش، رویارویِ حقیقت بایستد.
@varastegi_ir