دعوای کهن و نو و کلاسیک و مدرن، پیش از آنکه من وارد دانشگاه شوم و افتخار شاگردی دکتر حمیدیان نصیبم شود، بود. پس از آن هم هست. پیش از آنکه ذهن خام و جوان من در آن سالها (سالهای پایانی دهۀ هفتاد و دهۀ هشتاد) مشغول و مرعوب چنین دعوای بیهوده‌ای شود، استاد کم‌نظیرم دکتر حمیدیان گرامی به من و دوستان دیگرم آموخت که وقتی از دریچۀ زیبایی و زیبایی‌شناسی بنگری، نو و کهن معنایی ندارد؛ زیبا، زیباست چه نو باشد و چه کهن.
این دعوای بیهوده در بسیاری کلاس‌ها و دانشکده‌های ادبیات رایج بود و به نظرم هنوز هم هست.
هنوز کتاب در طریق ادب به دستم نرسیده است ولی عنوان کتاب در بردارندۀ نام دو تنی است که دکتر حمیدیان به ایشان عشق می‌ورزید و ما را نیز به جرگۀ عاشقان آنان کشانْدْ: فردوسی و نیما. دو تنی که استادمان پیش از این دو کتاب خوب و ارزشمند در باب‌شان نوشته بود: درآمدی بر اندیشه و هنر فردوسی و داستان دگردیسی.

دیر زیاد آن بزرگوار خداوند.