«عالمی از نو بباید ساخت وز نو آدمی

تنها ساختن عالمی نو کافی نیست باید آدمی نو ساخت و این چندان آسان نیست. این مهم نیازمند تربیت است... کاری که شورمندان روزگار از سهراب تا چه‌گوارا از آن غافل بودند...
...وانگهی سهراب نمی‌خواهد «نظام» را دیگرگون کند. می‌خواهد پدرش را به جای کاووس بنشاند...
در نظر او پادشاهی، بی‌عیب است؛ هر عیب که هست در وجود کاووس و افراسیاب است. سلسله‌مراتب قدرت بی‌عیب است؛ آنکه بر کرسی نشسته باید جای بسپارد‌.
درواقع سهراب کارکرد قدرت را نمی‌بیند، مظاهرش را می‌بیند، و تا هنگامی که کارکرد قدرت شکافته نشود به گفتۀ جرج اورول، مستبدی جای مستبد اوّل را خواهد گرفت. اشکال در تخت است نه در تخت‌نشین. به‌عبارت‌دیگر مسأله این نیست که چه کسی حکومت کند، مسأله آن است که فرمانروا چگونه باید حکومت کند.»

(تراژدی قدرت در شاهنامه، مصطفی رحیمی، چاپ انتشارات نیلوفر، صص ۲۳۹-۲۳۸).