مقدمه‌ای کوتاه به بهانۀ کارگاه آشنایی با افکار و آثار صادق هدایت:

دشوار بتوان حدس زد که اگر هدایت به جای سال ۱۲۸۱، حدود چهل سال بعد، در سال ۱۳۲۰ به دنیا می‌آمد، چگونه می‌اندیشید و چه سرنوشتی داشت. قصد ندارم نقش «وضعیتِ تاریخی» را در شکل‌دادن به شخصیت و افکار و آثار هدایت، بیش از اندازه پُررنگ کنم و می‌دانم که آثار هدایت به همان اندازه که به صورتی واقع‌گرایانه بخش‌هایی از جامعه و فرهنگ ایران را نشان می‌دهند و به واقعیت‌های زمانمند وابسته‌اند، به تاریکی بی‌زمانِ اعماقِ روان و وجودِ انسان و ناخودآگاه نیز راه می‌برند و رنگ‌وبویی وجود‌شناختی (اگزیستانسیالیستی) می‌گیرند‌. بااین‌حال به نظر می‌رسد وضعیتِ تاریخی بر بسیاری چیزها، از جمله سمت‌وسویِ بروز و ظهورِ استعدادها، بسیار اثرگذار است.
در افقِ تاریخی-زمانی‌ای که هدایت می‌زیست، (۱۲۸۱ تا ۱۳۳۰) آنچه می‌توانست در چشم‌انداز ایرانی‌ای مانند او پدیدار شود، چیزی جز ناتوانی و ناکارآمدی و زوالِ «سنّت»، در تمام وجوه‌اش، در برابر امواج قدرتمند و بی‌تفاوت «مدرنیسم» نبود‌.
هیچ یک از تحولاتِ سیاسی دورۀ زندگی هدایت، از برافتادن قاجار تا برتخت‌نشستنِ پهلوی اول و جنگ جهانی دوم و آمدن پهلوی دوم، در چشم کسی همچون او، نمی‌توانست تحولی سازنده و امیدبخش به شمار آید.
جوانانی که آن سالها (از اوایل قرن چهارده هجری تا میانۀ آن)، در اروپا تحصیل کرده بودند و شکاف عمیق و وسیع میان مدرنیسم بالندۀ اروپایی با سنّت رو‌به‌زوال ایرانی را می‌دیدند، اغلب، همچون خودِ او با نگاهی رمانتیک به تاریخ ایران باستان، مسئولیت این شکاف و شکست را متوجه اسلام و فرهنگ اسلامی می‌کردند.
پهلوی اول که پایۀ حکومت خود را بر ناسیونالیسم و مدرنیسم نهاده بود، پناهگاه ایران باستان و ناسیونالیسم را هم در قبضۀ قدرت خویش گرفت و روحیۀ تلخ و حسّاس هدایت را گریزان کرد.
هدایت در طول حدود پنجاه سالی که زیست هیچ مأمن آرامشی نیافت؛ نه سنّت، نه مدرنیسم؛ نه دنیا و نه آخرت؛ نه ایران و نه انیران؛ نه حتی نوشتن هیچ کدام دیگر او را تسکین نمی‌داد.

برنامۀ کارگاه آشنایی با افکار و آثار صادق هدایت بدین ترتیب است:

جلسۀ نخست: وضعیت عمومی ایران در هنگام تولد صادق هدایت؛ کودکی و نوجوانی تا پیش از رفتن به اروپا. (۱۲۸۱ تا ۱۳۰۴)

جلسۀ دوم: هدایت در اروپا (۱۳۰۵ تا ۱۳۰۹)

جلسۀ سوم: بازگشت به ایران و انتشار نخستین نمایشنامه‌ها و داستان‌ها (۱۳۰۹ تا ۱۳۱۳)

جلسۀ چهارم: بازتاب افکار ناسیونالیستی هدایت در نوشته‌هایش (داستان‌ها و تحقیقات)

جلسۀ پنجم: پژوهش در فرهنگ عامه و اثرات آن بر نویسندگی هدایت (داستان‌ها و تحقیقات)

جلسۀ ششم: داستان‌های روانشناختی هدایت.

جلسۀ هفتم: سفر هدایت به هند و رهاوردهای آن (۱۳۱۵).

جلسۀ هشتم: بوف کور و نقدهایش.

جلسۀ نهم: طنز تلخ هدایت.

جلسۀ دهم: سالهای آخر و مرگ خودخواسته (۱۳۲۳ تا ۱۳۲۹).