🔹️تنیده زِ دل🔹️

عمری دگر بباید بعد از وفات ما را
کاین عمر طی نمودیم اندر امیدواری... (سعدی)

گاهی یک بیت در نگاه و نظر من، عصاره-ی تلخ و شگفتِ یک عمر زندگیِ یک انسان است. انسانی خاموش که چون لب می-گشاید، در همان چند کلمه-ای که پس از مدّتها از دریای سینه-اش به ساحل سرریز می-شود، چنان رنگ و بویی از هنر و حقیقتِ زندگی و غربتِ آدمی، به ودیعت نهاده شده است، که مگو!
این بیتِ سعدی مرا وصل می-کند به درد-گویه-هایی که من فقط آنها را از زبانِ پیرزنان و پیرمردان خراسان شنیده-ام. یک بیت، مگر می-تواند چنین به کوتاهی و فشردگی، بارِ دشخوارِ سالهای درازِ نامرادی را بر دوش کشد؟
شگفتا این سخنوران چه تجربه-هایی از زندگی داشته-اند؟!
انصاف را که زبان، پدیده-ای بس شگرف است؛ زبان، آدمی را شکل می-دهد؛ زبان، طعم و عطر و رنگ و بویی ویژه دارد. در هر دوره، این ویژگی-ها، دیگر می-شود؛ دریغا آن زبانِ بویای خراسانی که بویِ تند و شگفتِ گلهای صحراییِ کوچک را در خود داشت. دریغا آن آدمیان که چنان گُزیده سخن می-گفتند که سخنانشان لاجرم گُهر بود و دُر بود. دریغا که بر باد شد.

#سعدی


https://t.me/tanidezedel