بودن ما باهم دارای کیفیتی بسیط‌تر و دوست‌داشتنی‌تر از هر عشقی است.ما رفیقیم، دوستیم، یاور یکدیگریم. ایمان ما و زندگی ما با هم و توام است... بازگشت ما به هر سویی که برویم یا کشیده‌ شویم، به یکدیگر است، من به این معنی ایمان دارم. تو هر جا بروی و بر عشق هر کسی بدرخشی، سرانجام مرا چون یک یاور انسانی شور و نشاط خود باقی خواهی دید. ما آخرین ملجا یکدیگریم... روزی در حالی که اندکی بیمار بودی، در تاکسی سرت را روی شانه ام گذاشتی و موهایت گوشه ای از صورتم را پوشاند و حالتی داشتی که انگار خود را تسلیم بوسه‌های احتمالی من کرده بودی، اما اگر از شوق هم می‌سوختم راضی نبودم این احتمال صورت وقوع یابد، زیرا معنویت رفاقت دو انسان را لذت بارتر از هر بوسه‌ای می‌دیدم... ممکن است رنگ‌های زندگی تو را سرگرم سازد، ممکل است صداهای این و آن تو را فریب دهد، اما بازگشت نجیبانه و پاک ما به یکدیگر حتمی است.

ـتکه‌ای از نامه‌ی مرتضی کیوان به همسرش پوری سلطانی.